هواي رفاقت و آشنايي اين روزها بسي بيشتر از بس ناجوانمردانه سرد است و تا زبانت در دهان مي چرخد كه بگويي: «مسيحاي جوانمردم! دمت گرم و سرت خوش باد»، خنجر به ظاهر رفيقانت تا مغز استخوان هاي احساست را مي خراشد. پيش صميمي ترين دوستت در اتاق كارت در تهران يك كلمه حرف مي زني، يك ساعت بعد، تيم فوتبال روستاي خطرآباد از توابع بندرعباس اين يك كلمه حرفت را محكوم مي كند!

هر چقدر تلاش مي كني سرت به كار خودت باشد و به كار ***ي كار نداشته باشي، ديگران به كارت كار دارند! همكار به همكار رحم نمي كند و نمكدان سفره همكاري را در طرفة العيني يا كش مي رود يا مي شكند. اي واي از اين « نمكدان دزدهاي نمكدان شكن بي نمك».

اين روزها مثل خيلي چيزهاي ديگر، تاريخ انقضاي اين دستورالعمل اخلاقي هم گذشته:« آسايش دو گيتي تفسير اين دو حرف است؛ با دوستان مروت، با دشمنان مدارا». مصرف جنس تاريخ انقضا گذشته مسموميت روي شاخش است. خوب بودن مسموميت زاست بعدش هم سر از بيمارستان در مي آوري و اگر دفترچه خدمات درماني نداشته باشي حكايت «روم به ديوار» مي شود. كاش حداقل در اين شرايط مسموميت گوسفند بوديم كه يكي حلالمان مي كرد تا حرام نمي شديم... نقطه، همنوا با هم بريم سطر بعد.

شايد بهتر بود به جاي هدفمند كردن يارانه ها، اخلاق و مروت و آشنايي و رفاقت را هدفمند مي كرديم. روزهاي زيادي است كه يارانه هاي اخلاق و مرام و نوع دوستي را خودسرانه حذف كرده ايم. اخلاقمان به شدت دچار تورم شده و اين تورم سر از فاضلاب در آورده...آه چندش ش ش ش.